piątek, 26 maja 2017

Z pamiętnika małego podróżnika..



Mały podróżnik w tropikach!


Coraz bliżej do wakacji! Z roku na rok rośnie liczba rodzin decydujących się na spędzenie urlopu  w odległym zakątku globu. Dalekie, tropikalne kraje kuszą.. jednak czy bezpiecznie zabierać tam małe dziecko? W głowie nie jednego rodzica mnożą się pytania.. Jak przetrwać podróż samolotem? Na co zaszczepić siebie i dziecko? Jak zaplanować wypoczynek by był czasem relaksu, a nie powodem do zmartwień?
Przemyślany, dobrze zaplanowany wyjazd nie powinien stwarzać niebezpieczeństwa nawet dla małego dziecka. Warto unikać jednak podróżowania z noworodkiem. Dziecko w pierwszych tygodniach życia wciąż adaptuje się do życia pozapłodowego. Jest bardzo wrażliwe na zmieniające się warunki otoczenia, takie jak temperatura czy wilgotność powietrza, dlatego jeśli wyjazd nie jest absolutną koniecznością lepiej zostać w domu.




PODRÓŻ SAMOLOTEM

Podróżowanie samolotem nie jest zazwyczaj przeciwwskazane dla zdrowych małych dzieci i niemowląt. Natomiast dzieci chorujące na przewlekłe choroby układu oddechowego, z powodu zmniejszonej zawartości tlenu w powietrzu na pokładzie samolotu, mogą potrzebować dodatkowego tlenu do oddychania. W samolocie podczas startu i lądowania, w związku z szybką zmianą ciśnienia, u części pasażerów dochodzi do nieprzyjemnego zatykania, czasem bólu uszu. By zminimalizować dolegliwości u dziecka zaleca się karmić je piersią. Starszym dzieciom pomóc może żucie gumy, ssanie cukierka, lizak, picie wody, ziewanie lub zatykanie nosa oraz ust i delikatne wydmuchiwanie powietrza. Ze względu na stosunkowo suche powietrze w samolocie, dziecko powinno być regularnie pojone. Trzeba też pamiętać, że samolot jest skupiskiem dużej liczby osób na dość małej zamkniętej powierzchni. Dlatego podróżując z małym dzieckiem lepiej ograniczyć nadmierne kontakty ze współpasażerami.




SZCZEPIENIA OCHRONNE

 Jadąc w odległe kraje trzeba pamiętać o szczepieniach ochronnych. Poszczególne regiony świata zróżnicowane są pod względem klimatu, przyrody, ludzi. To samo dotyczy chorób. Na przeciwległym krańcu świata możesz spotkać się z chorobami, o których w życiu nie słyszałeś. Warto przygotować swój organizm na ewentualne spotkanie z nieznanymi, a czasem bardzo groźnymi patogenami.  Szczepienia ochronne są jednym z najlepszych sposobów zapobiegania chorobom zakaźnym w podróży. Na zachorowanie szczególnie narażone są dzieci, gdyż ich układ odpornościowy nie jest w pełni wykształcony, a typowo dziecięce zachowania tak jak np. wkładanie rąk do buzi dodatkowo sprzyjają zakażeniu.
Dokładnych informacji na temat wymaganych szczepień udziela lekarz medycyny tropikalnej, do którego powinno się udać przed podróżą. Szczepienia dzieci wybierających się w podróż zazwyczaj są uzupełnieniem kalendarza szczepień obowiązującego w większości krajów. Dokładna lista szczepień zależy od kraju, do którego się jedzie i chorób występującym na danym obszarze. Na pewno dobrym pomysłem, niezależnie od celu podróży, jest zaszczepienie siebie i dziecka na błonicę i tężec, żółtaczkę oraz dur brzuszny. Aktualnie na podstawie Międzynarodowych Przepisów Zdrowotnych, jedynym szczepieniem obowiązkowym, jest szczepienie przeciwko żółtej febrze, ale przy wjeździe do niektórych krajów tropikalnych mogą być wymagane także inne szczepienia.

Szczepienia dla dzieci zalecane przed planowaną podróżą w tropiki:
ü  Cholera
ü  Dur brzuszny
ü  Inwazyjna choroba meningokokowa    
ü  Wścieklizna       
ü  Żółta gorączka
ü  Kleszczowe zapalenie mózgu    





Należy zwrócić uwagę na fakt, że niektóre szczepionki można podać dopiero po ukończeniu przez dziecko określonego wieku np. szczepionka przeciwko żółtej febrze może być zastosowana u dzieci powyżej 9mc.ż, a na dur brzuszny zaszczepić można dopiero dwulatka. Ponadto Światowa Organizacja Zdrowia (WHO) dzieciom poniżej 5. roku życia odradza podróże w rejony zagrożone malarią, ze względu na ryzyko ciężkiego przebiegu choroby i trudności w stosowaniu leków na tę chorobę. Warto wziąć to pod uwagę planując cel podróży. Czasem konieczna też bywa modyfikacja terminów programu szczepień ochronnych tak, żeby zdążyć ze wszystkimi niezbędnymi szczepieniami przed podróżą.


Wakacyjne oferty last minute dotyczące egzotycznych krajów, choć atrakcyjne cenowo nie są polecane. Aby optymalnie zaplanować konieczne szczepienia, warto pomyśleć o nich z odpowiednim wyprzedzeniem, najlepiej na 6-8 tygodni przed wyjazdem, gdyż żeby uzyskać odpowiednio wysoką odporność na część chorób, serię szczepień trzeba zacząć z kilkutygodniowym wyprzedzeniem. Należy pamiętać, że szczepienie może odbyć się, gdy dziecko jest zdrowe, częste choroby dziecka mogą zatem wydłużyć całą procedurę. Nie zostawiaj zatem tak ważnej sprawy na ostatnią chwilę.

Wykaz placówek prowadzących szczepienia zalecane przy wyjazdach za granicę można znaleźć na stronie internetowej Głównego Inspektoratu Sanitarnego.
Kopalnią wiedzy na temat podróży w odległe zakątki świata jest strona internetowa  Zakładu Epidemiologii i Medycyny Tropikalnej WojskowegoInstytutu Medycznego w GdyniZnaleźć tam można m.in. informacje o szczepieniach obowiązkowych bądź zalecanych w danym kraju, chorobach endemicznych występujących na jego terenie i ewentualnych wskazaniach do chemioprofilaktykii przeciwmalarycznej. A wszystko to w bardzo przystępnej formie: wystarczy wybrać mapę odpowiedniego kontynentu i kliknąć na kontur poszukiwanego kraju.


Czy wiesz, że..? Oprócz paszportu, międzynarodowa książeczka szczepień!



Międzynarodowa książeczka szczepień bywa nazywana „medycznym paszportem turysty” lub „żółtą książeczką”  ze względu na jej kolor. Wydawana jest przez poradnie medycyny podróży oraz punkty szczepień dla wyjeżdżających za granicę. Wpis do książeczki jest potwierdzeniem przeprowadzenia szczepień obowiązkowych.



Niebezpieczeństwa w podróży:

Cicha woda brzegi rwie.. Jak uniknąć choroby?




Warunkiem koniecznym bezpiecznego podróżowania po tropikach jest dokładne przestrzeganie zasad higieny osobistej i higieny żywienia. 
Najczęstszą przyczyną zachorowań wśród podróżnych (biegunka podróżnych, dur brzuszny, poliomyelitisWZW typu A, cholera) jest bowiem zakażona woda i jedzenie. Aby uniknąć zachorowania niezbędna jest bezwzględna dbałość o picie czystej, nieskażonej wody i spożywanie jedzenia pochodzącego wyłącznie z zaufanego  źródła. Gdy nie mamy dostępu do butelkowanej wody,  najpewniejszą metodą oczyszczania wody jest jej przegotowanie, samo filtrowanie nie wystarcza.

ü  Pij wyłącznie wodę butelkowaną lub napoje w puszkach.
ü  Pamiętaj, że lód to też woda, tylko w innym stanie skupienia. Jedynie ten przygotowany z oczyszczonej wody jest bezpieczny.
ü  Do przygotowania mleka modyfikowanego używaj butelkowanej oraz przegotowanej wody, a pokarm przygotowuj po dokładnym umyciu rąk.
ü  Do mycia zębów używaj wyłącznie oczyszczonej wody.
ü  Myj często ręce i przypominaj o tym swojemu dziecku!
ü  Nie kupuj jedzenia od ulicznych sprzedawców!
ü  Do podróżnej apteczki  włóż lek przeciwgorączkowy i przeciwzapalny (np. ibuprofen) oraz środek do nawadniania doustnego
ü  Przed podróżą oraz w trakcie jej trwania można stosować probiotyk.


Dzikie zwierzęta

Należy zwrócić uwagę na wałęsające się po ulicach bezpańskie psy i koty, a także obecne czasem również w mieście lisy, małpy, nietoperze. Zwierzęta te mogą być nosicielami różnych chorób, a zwłaszcza wścieklizny. Niech nie zwiedzie Cię ich często łagodne zachowanie! Trzymaj się od nich z daleka i nie daj się pokąsać. Uważaj również na węże, skorpiony i pająki, których ukąszenia mogą być bardzo niebezpieczne.
Pamiętaj, że dzieci są szczególnie narażone na atak ze strony zwierząt. Zwłaszcza kilkulatki pragnące zaspokoić swoją naturalna ciekawość będą garnęły się do zwierząt, a ich niski wzrost i niewielka powierzchnia ciała będą sprzyjały rozleglejszym ranom oraz lokalizacji ran w krytycznych miejscach tj. twarz, szyja, ręce. Z kolei nastolatki mogą zbagatelizować sprawę i zataić przed rodzicami niewielkie ugryzienia.




Co zrobić by zminimalizować ryzyko ugryzienia a tym samym wścieklizny?


ü Nie zbliżaj się do dzikich zwierząt!
ü  Nigdy nie dotykaj ani nie głaszcz obcego zwierzęcia nawet, gdy ma właściciela i zachowuje się przyjaźnie.
ü  Unikaj terenów porośniętych wysoką trawą, gdyż możesz spotkać tam jadowite węże lub skorpiony.


Bzzzz…

















W krajach tropikalnych istnieje wiele owadów m.in. komarów, mogących przenosić różne choroby tj. żółta febra, malaria, gorączka denga, japońskie zapalenie mózgu. Jak się przed nimi chronić?

ü  Niezbędne jest używanie środków odstraszających komary tzw. repelentów.
ü  Zaopatrz się w moskitiery. Pomocne mogą być także urządzenia odstraszających komary. 
ü W pomieszczeniach zamkniętych stosuj klimatyzację oraz siatki na oknach i kratkach wentylacyjnych.
ü  Unikaj przebywania na zewnątrz od zmierzchu do świtu (okres największej aktywności komarów), szczególnie w okolicy stojących zbiorników wodnych (stawy, jeziora).


Jak stosować repelenty u dziecka?

U dzieci do ukończenia 2. miesiąca życia nie można stosować repelentów. W takich przypadkach stosuje się wyłącznie moskitiery. U dzieci do ukończenia 3. roku życia nie należy używać preparatów zawierających olejek eukaliptusa cytrynowego. Max. stężenia DEET w preparacie to 30%.
Repelenty stosuje się tylko na odsłoniętą skórę i/lub na ubranie, nigdy na skórę pod ubraniem. Trzeba użyć ich ponownie po każdej kąpieli w basenie, czy w morzu. Nie należy rozpylać preparatu bezpośrednio na skórę dziecka. Opiekun rozpyla środek na swoje ręce, a następnie rozciera go na skórze dziecka. Nie stosuj preparatu na dłonie dziecka! Nie wolno stosować preparatu blisko oczu i ust, natomiast można nałożyć niewielką ilość preparatu wokół uszu. Po powrocie do pomieszczenia należy umyć skórę wodą i mydłem, ewentualnie wykąpać dziecko, a odzież wyprać.


Uff jak gorąco!



















Wysokie temperatury i palące słońce obecne w egzotycznych krajach mogą być trudne do wytrzymania nawet dla dorosłego. Dzieci znajdują się w gorszej sytuacji, gdyż są wyjątkowo wrażliwe na działanie wysokich temperatur i szybko mogą się odwodnić. Jak zatem rozsądnie korzystać ze słonecznej pogody?

ü  Unikaj nadmiernej ekspozycji na słońce w godzinach największego nasłonecznienia czyli między godziną 11:00 a 15:00. Rozplanuj dzień tak, aby o tej porze dziecko spędzało czas w cieniu.
ü  Używaj kremów z filtrem UV!  Krem co najmniej SPF 30, aplikowany na 15-30 minut przed ekspozycją na promieniowanie słoneczne. Warto dodatkowo osłaniać delikatną skórę dziecka przewiewną odzieżą.
ü  Na głowie kapelusz, na nosie okulary- taki strój zapewni Twojemu dziecku ochronę przed nadmiernym nasłonecznieniem, a w konsekwencji – udarem słonecznym. Pozwoli także uniknąć podrażnienia spojówek.
ü  W czasie upału obficie pój dziecko, żeby nie doprowadzić do odwodnienia. Mały podróżnik zawsze powinien mieć  butelkę wody pod ręką. W przypadku mniejszych dzieci zintensyfikuj karmienie piersią.




 
Egzotyczne wakacje będą niezapomnianą przygodą dla całej rodziny, o ile zaplanowane z głową i z odpowiednim wyprzedzeniem. Stosując się do odpowiednich zasad możesz zwiedzić z dzieckiem niemalże cały świat! Przed podjęciem decyzji o podróży warto skonsultować się z lekarzem, by wykluczyć ewentualną chorobę mogącą być przeciwwskazaniem do wyjazdu. Także po powrocie z tropików należy umówić się na konsultację z lekarzem medycyny podróży, gdyż wiele tropikalnych chorób zakaźnych ma długi okres wylęgania.



                                                                                                                                 

środa, 10 maja 2017

Z pamiętnika małego podróżnika..


Mały podróżnik w lesie!

Las jest częstym celem wiosennych spacerów. Dzieci uwielbiają wycieczki do lasu! Odkrywanie tajemnic dzikich kniei jest dla nich często wielką przygodą. Biwaki, pikniki, spływy kajakowe to idealne sposoby na spędzenie wolnego czasu na łonie przyrody. Chwile radości mogą jednak zostać zakłócone przez myśli, które wielu rodzicom spędzają sen z powiek. Kleszcze i borelioza! Czy wycieczka do lasu to śmiertelne zagrożenie dla naszego dziecka? A może strach ma wielkie oczy?


Kleszcze
Kleszcze występują na terenie całego kraju: w lasach liściastych i mieszanych, ale też na łąkach, pastwiskach, polanach, na terenach porośniętych wysokimi trawami i niskimi krzewami, na pograniczu lasów i łąk oraz nad brzegami jezior i rzek. Aktywność kleszczy przypada na okres między majem a listopadem, a do największej liczby zakażeń dochodzi w czasie żerowania nimf – od maja do sierpnia. Należy jednak pamiętać, że kleszcze mogą wykazywać aktywność przez cały rok, nawet w zimie, jeżeli ma łagodny przebieg.



Czy wiesz, że..? Nie zawsze podczas ukąszenia musi dojść do zakażenia!

Nie każdy kleszcz jest nosicielem chorobotwórczych mikroorganizmów. W Polsce ok. 30% kleszczy jest nosicielami krętka Borrelia. Ryzyko zachorowania na boreliozę po jednorazowym pokłuciu przez kleszcza szacuje się na poniżej 1%. Usunięcie zakażonego kleszcza w pierwszej dobie po ukąszeniu, pozwala u większości osób uniknąć choroby. Dopiero wniknięcie kleszcza w głębsze warstwy skóry, co zwykle następuje po upływie 24 godzin, wiąże się z dużym ryzykiem przeniesienia zakażenia,

Borelioza
Borelioza z Lyme to wielonarządowa, bakteryjna choroba zapalna przebiegająca z objawami dotyczącymi skóry, stawów, układu nerwowego i serca. Wywoływana jest przez krętki Borrelia burgdorferi przenoszone przez kleszcze Ixodes ricinus. Drugą najczęściej rozpoznawaną chorobą przenoszoną przez ten gatunek kleszcza jest choroba wirusowa: kleszczowe zapalenie mózgu (KZM).

Kleszczowe zapalenie mózgu i opon mózgowych
Odkleszczowe zapalenie mózgu jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego wywoływaną przez wirusy z rodziny Flaviviridae. Choroba objawia się zwykle zawrotami głowy, nudnościami i wymiotami ok. tydzień- dwa tygodnie po kontakcie z zakażonym kleszczem. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim w wyniku ukłucia przez zakażonego kleszcza, ale możliwe jest także zakażenie drogą pokarmową przez picie surowego mleka pochodzącego od zakażonych zwierząt oraz przez wtarcie w skórę odchodów kleszcza.
Jakich terenów unikać?


W Polsce największe ryzyko spotkania kleszcza zakażonego krętkiem Borrelia istnieje w rejonach północno-wschodnich czyli w lasach województwa podlaskiego i warmińsko-mazurskiego. Zakażone kleszcze mogę też występować na zalesionych terenach Małopolski, Śląska, Podkarpacia i Lubelszczyzny. Z roku na rok obserwuje się wzrost populacji zakażonych kleszczy w centralnej Polsce i w województwie mazowieckim.
Warszawa- gdzie na spacer?
W Warszawie  tereny o bardzo wysokim ryzyku zachorowania na choroby odkleszczowe  to m.in.: Las Bemowo, Ogród Zoologiczny, Las Bielański, Las Młociny, Las Kabacki, Las Kawęczyn, Kampinoski Park Narodowy.

Terenami o niskim i średnio niskim ryzyku są m.in.: Lasy Wawerskie, Lasy Sulejówek-Grabina, Lasek Bielański-plac zabaw, Las Jana III Sobieskiego, Ogród Łazienki Królewskie, Pola Mokotowskie, Ogród Krasińskich.

JAK SIĘ CHRONIĆ?
1. Strój ochronny



Wybierając się na wycieczkę do lasu czy na łąkę pamiętaj o odpowiednim ubraniu ochronnym. Wybierz ubranie zapewniające szczelne osłonięcie skóry: długie rękawy, długie spodnie, wysokie skarpety naciągnięte na nogawki, buty z wyższą cholewką oraz czapkę z daszkiem lub kapelusz. Zakładaj ubranie w jasnym kolorze- łatwiej zauważysz na nich ewentualne kleszcze!

2.  Odstrasz kleszcza!





Przed wyjściem użyj środków odstraszających kleszcze, najlepiej zawierających dietylotoluamid (DEET). Rozpyl je na ubranie i odsłoniętą skórę, z wyjątkiem twarzy. Alternatywnie możesz zastosować  preparaty z permetryna, która zabija kleszcze poprzez kontakt. Tym specyfikiem spryskuje się wyłącznie ubranie z pominięciem odsłoniętej skóry.





3. Prosta ścieżka

Spacerując po lesie warto trzymać się głównej drogi. Lepiej unikać przedzierania się przez zarośnięte knieje, ogarniania gałęzi drzew i krzaków. Nie należy siadać pod krzakami i na gołej trawie. Odradza się wnoszenie do namiotów, mieszkań świeżo skoszonej ściółki, trawy.


4. Lustereczko, powiedz przecie..
Po każdym powrocie z terenów łąkowo-leśnych dokładnie kontroluj całą skórę swoją i dziecka. Zwróć szczególną uwagę na pachwiny, pachy, skórę za małżowinami usznymi oraz fałdy skórne, gdyż te ciepłe miejsca na naszym ciele kleszcze lubią najbardziej. Cienka, miękka skóra występująca w tych obszarach umożliwia kleszczom wbicie swojego aparatu gębowego.
5. Usuwanie kleszcza ze skóry:

Gdy odkryjesz na skórze swojego dziecka kleszcza nie wpadaj w panikę! Ważne jest jak najwcześniej mechaniczne usunięcie pajęczaka. Nigdy nie usuwaj kleszcza gołymi rękami, na rynku istnieje wiele urządzeń przeznaczonych do tego celu. Możesz to zrobić za pomocą pęsety z cienkimi końcami, specjalnego haczyka, lassa, wąskich szczypczyków lub pompki próżniowej. Jeśli nie czujesz się na siłach, by usunąć kleszcza samodzielnie zgłoś się do lekarza!
Pamiętaj, ze zakażenie krętkami Borrelia wymaga co najmniej 24-godzinnego kontaktu z zakażonym kleszczem, dlatego  szybkie usuwanie tych pajęczaków jest niezwykle istotne.

Uwaga: Kleszcza nie należy wykręcać, wydrapywać, wyciskać, przypalać, smarować tłustymi substancjami, alkoholem lub benzyną, gdyż zwiększa to ilość wymiocin i śliny kleszcza wydalanych do krwi i ryzyko zakażenia. Nie można chwytać kleszcza za odwłok – spowoduje to oderwanie tylko tej części i pozostawienie fragmentu kleszcza w skórze ani za jego obrzęknięty brzuch, ze względu na ryzyko wyciśnięcia do organizmu zainfekowanego płynu.


Usuwanie kleszcza krok po kroku
ü  wysterylizuj spiczastą pęsetę do usuwania kleszczy
ü  chwyć kleszcza jak najbliżej powierzchni swojej skóry
ü  delikatnie, ale stanowczo pociągnij przeciwnie do kierunku wkłucia i wyciągaj, aż zauważysz jego głowę
ü  po wyjęciu kleszcza, umieść go na kartce papieru i sprawdź, czy został usunięty w całości
ü  po usunięciu kleszcza ranę przemyj środkiem odkażającym, a ręce umyj wodą z mydłem. 

6. Bądź czujny!
Po usunięciu kleszcza obserwuj miejsce ukąszenia przez ok. 30 dni pod kątem wystąpienia kolistego zaczerwienienia tzw. rumienia wędrującego. Rumień wędrujący jest wczesnym objawem choroby u ok. 30–40% osób zakażonych boreliozą. Pojawia się kilka dni po ugryzieniu i  po kilku tygodniach znika- nie oznacza to jednak końca choroby. Bez odpowiedniego leczenia borelioza przechodzi w postać przewlekłą trwającą wiele lat i prowadzi do zmian w wielu narządach. Pojawienie się rumienia jest wskazaniem do natychmiastowej wizyty u lekarza.
Jak rozpoznać rumień wędrujący?

Początkowo zmiana ta ma postać czerwonej plamki lub grudki, następnie szybko powiększa się ku obwodowi (zwykle średnica >5 cm)  przyjmując typowo pierścieniowaty kształt z wyraźnie odgraniczonym brzegiem i przejaśnieniem w środku. Rumień pozostaje w płaszczyźnie skóry, jest niebolesnynieswędzący (w odróżnieniu od np. bąbla po ukłuciu komara), więc bez dokładnego oglądania skóry można go po prostu nie zauważyć!
Poza obserwacją skóry, należy zwrócić uwagę na pojawienie się możliwych objawów grypopodobnych, bólów głowy, dziwnego samopoczucia, osłabienia, objawów neurologicznych czy dolegliwości stawowych.
7. Czworonożni przyjaciele
Zwierzęta domowe (psy, koty) mogą przynieść na swoim grzbiecie kleszcze do domu. By temu zapobiec stosuj repelenty dla zwierząt, kontroluj skórę i sierść zwierzęcia po każdym powrocie  ze spaceru.

8. Szczepionka?

Nie ma szczepionki przeciwko boreliozie z Lyme.
Dostępna jest szczepionka przeciwko kleszczowemu zapaleniu mózgu, która zalecana jest osobom zawodowo narażonym na ukłucia kleszczy oraz osobom często przebywającym w lesie.


Stwierdzenie rumienia wędrującego przez lekarza wystarcza do zdiagnozowania boreliozy. W pozostałych przypadkach, w sytuacji gdy podejrzewana jest borelioza u osoby bez rumienia, by postawić diagnozę wykonuje się testy z krwi- sprawdza się poziom przeciwciał skierowanych przeciw krętkom Borrelia.

Boreliozę leczy się za pomocą antybiotyków, zwykle przez 3 tygodnie. Wybór leku oraz czas trwania terapii zależy od postaci choroby.

Czy wiesz, że..? Im więcej żołędzi w lesie, tym więcej zakażonych kleszczy.


Jak zaobserwowali ostatnio naukowcy im większy był opad żołędzi w danym roku, tym większą odnotowano liczbę zgłaszanych zachorowań na boreliozę. Jak to wyjaśnić? Żołędzie są pokarmem dla leśnych myszy, które są nosicielami krętka boreliozy. Im więcej żołędzi, tym więcej myszy. A im większa jest populacja myszy, tym więcej kleszczy zakażonych krętkami.





Media donoszą, że ten rok może okazać się wyjątkowo obfitujący w kleszcze. Borelioza jest groźną chorobą, ale szkoda rezygnować z wycieczek do lasu z obawy przed nią. Kleszcze czyhają na nas nie tylko w lasach, ale również na miejskich trawnikach, skwerach, parkach, zatem by uniknąć spotkania z kleszczem trzeba by nie wychodzić z domu. Należy zachować czujność i stosować zasady profilaktyki, a wtedy obcowanie z przyrodą będzie przyjemnością, a nie przyczyną niepokoju.


Bibliografia: 
http://wsse.waw.pl/aktualnosci-i-komunikaty/ostrzezenia-publiczne/uwaga-kleszcze-809
http://wsse.waw.pl/aktualnosci-i-komunikaty/aktualnosci/kleszcze
http://www.pteilchz.org.pl/data/standardy/kleszcze_2015.pdf
Interna Szczeklika - Podręcznik chorób wewnętrznych
http://www.krus.gov.pl/fileadmin/moje_dokumenty/obrazki/broszury_prewencja/2014/Krus_broszura_borelioza_NET_mini.pdf
http://pediatria.mp.pl/choroby/chorobyzakazne/66750,borelioza-z-lyme
http://wyborcza.pl/7,75400,21726755,nadchodzi-wielki-atak-kleszczy.html.



piątek, 28 kwietnia 2017

Z pamiętnika małego podróżnika..


Mały podróżnik w drodze!

Zbliża się majówka! Wielu z nas planuje wykorzystać te kilka dni wolnego na rodzinny wyjazd. Niektórzy wybiorą się na jednodniowe wycieczki, inni pojadę w odległe zakątki kraju lub nawet poza jego granice. Co zrobić gdy podróżuje z nami dziecko? Jak zaplanować trasę, by szczęśliwie dotrzeć do celu?





Przeszkoda nr 1 czyli choroba lokomocyjna

Choroba lokomocyjna to nieprzyjemne dolegliwości, typowo mdłości i wymioty występujące podczas poruszania się różnymi środkami transportu. Choroba jest reakcją na niespójne bodźce docierające do mózgu: z przesuwającego się otoczenia do naszego nieporuszającego się ciała. Błędnik odczuwa ruch, ale mięśnie, stawy oraz wzrok nie potwierdzają tych danych. Choroba dotyczy dzieci głównie pomiędzy 2. a 12. rokiem życia, nie występuje u niemowląt. Wraz z wiekiem u większości dzieci objawy mijają.




















Czas zacząć wycieczkę- wsiadacie podekscytowani do samochodu i ruszacie! Po kilkunastu- kilkudziesięciu minutach Twoje dziecko robi się blade, spocone, zaczyna skarżyć się na złe samopoczucie, nudności i ból głowy, wreszcie wymiotuje...

Co zrobić by uniknąć takiego scenariusza?

Profilaktyka:

Tylko spokojnie.
Wyruszmy w trasę, gdy dziecko jest wypoczęte i wyspane.

Zadbaj o odpowiednią dietę.
Przed podróżą mały pasażer powinien zadowolić się niewielkim, lekkostrawnym posiłkiem. W czasie drogi dziecko powinno pić dużo wody. Gdy domaga się jedzenia można zaproponować świeże warzywa i owoce lub suche niesolone przekąski. Lepiej nie podawać ich w trakcie jazdy, dlatego podczas drogi warto zaplanować przerwy na odpoczynek i posiłki- częste, ale małe. Należy unikać ciężkostrawnych, tłustych pokarmów, jedzenia o wyrazistych smakach i zapachach oraz gazowanych i słodkich napojów.

Dobra miejscówka.
Mały pasażer powinien siedzieć przodem do kierunku jazdy. Dziecko powinno koncentrować wzrok na jednym punkcie (lub mieć zamknięte oczy) oraz unikać gwałtownych ruchów głową.

Jadą, jadą misie..
Postaraj się odwrócić uwagę dziecka od ewentualnych dolegliwości. Podczas podróży czytanie książek, oglądanie filmów czy granie na telefonie czy tablecie są przeciwwskazane, gdyż mogą nasilić objawy choroby. Zamiast tego możesz umilać dziecku czas puszczając ulubione piosenki, słuchowiska czy opowiadać bajki. Dobrym pomysłem będzie również wspólne śpiewanie, zgadywanki lub po prostu rozmowa. Możesz też rozważyć wyjazd w porze snu dziecka lub w nocy, co zwiększy szansę, że prześpi ono sporą część podróży.

















Zestaw ratunkowy.
Na wszelki wypadek miej przygotowane: papierową torbę, ręcznik papierowy, mokre chusteczki, butelkę wody. Taki zestaw pomoże przetrwać awaryjną sytuację.

Leki:

Niestety nie istnieje jedno cudowne lekarstwo  na chorobę lokomocyjną. Gdy działania profilaktyczne zawodzą, można sięgnąć po leki antyhistaminowe np. Aviomarin lub preparaty zawierające wyciąg z kłącza imbiru. Ulgę może przynieść też herbatka imbirowa, a u starszych dzieci miętowa guma do żucia bądź miętowy lub imbirowy cukierek.


Rady dla kierowcy:


















Jedź spokojnie. Nie hamuj ani nie przyspieszaj gwałtownie, nie pokonuj szybko zakrętów, nie przejeżdżaj zbyt szybko przez nierówności  ani progi zwalniające na jezdni. Bezpiecznie prowadząc nie tylko zapewnisz swojemu dziecku komfort jazdy, ale też zmniejszysz prawdopodobieństwo dostania mandatu J

- Wybierz trasę z niezbyt krętymi drogami, o dobrej nawierzchni.

- Intensywne zapachy mogą nasilać dolegliwości.  Usuń z samochodu zawieszki zapachowe, wszystkie urządzenia oraz pokarmy wydzielające mocne zapachy. 

- Rób częste przerwy w podróży. Podczas  przerwy warto przewietrzyć samochód.


Uff, jak gorąco!

W trakcie podróży, zwłaszcza w gorące dni, nie zapominaj o obfitym pojeniu dziecka.

Zadbaj o to, by w samochodzie panowała odpowiednia temperatura . Różnica temperatur między wnętrzem samochodu a powietrzem na zewnątrz nie może być zbyt duża. W przeciwnym razie wyjście z klimatyzowanego samochodu na upał może skończyć się przeziębieniem.

Pamiętaj, że w ciepłe dni wnętrze samochodu bardzo szybko się nagrzewa, nigdy nie zostawiaj dziecka samego w samochodzie nawet na chwilę!




Kiedy dojedziemy?




To ulubione pytanie dzieci jadących na wakacje. Potrafią zadawać je w nieskończoność. Warto zatem zawczasu przygotować sobie na nie sprytne odpowiedzi. Monotonna jazda daje się we znaki zarówno starszym jak i młodszym dzieciom. Dobrze zapewnić im odpowiednie do wieku rozrywki w czasie drogi, a w trakcie postoju  pójść z dzieckiem na spacer czy pobawić się w berka. W ten sposób nie tylko rozprostuje kości, ale też być może zmęczy się na tyle, że kolejne minuty w samochodzie będą miłym wypoczynkiem, a nie udręką.













Bezpieczeństwo ponad wszystko czyli jak przewozić dzieci w samochodzie




Pamiętaj, że dziecko, które nie osiągnęło wymaganego wzrostu 150cm, powinno być przewożone w foteliku bezpieczeństwa lub urządzeniu przytrzymującym dla dzieci. 

Wybierz  fotelik z atestem, dostosowany do wieku, wzrostu i masy ciała dziecka. Zawsze upewnij się, czy fotelik jest dobrze przypięty pasem bezpieczeństwa!

Dzieci o wzroście od 135 cm mogą być przewożone na tylnej kanapie, zapięte w pasy bezpieczeństwa, bez fotelika, gdy nie mieszczą się w żaden dostępny na rynku fotelik (masa ciała >36 kg).

Możliwe jest przewożenie dzieci w fotelikach lub innych urządzeniach przytrzymujących na przednim siedzeniu pasażera (tyłem do kierunku jazdy) w samochodzie nie wyposażonym w poduszkę powietrzną pasażera lub po jej dezaktywacji. 





Czy wiesz, że..? Tyłem do kierunku jazdy- najbezpieczniej!

Najbezpieczniejszym sposobem podróżowania samochodem jest siedzenie tyłem do kierunku jazdy.  Dziecko powinno być przewożone w foteliku montowanym tyłem do kierunku jazdy tak długo jak to tylko możliwe. 
Najbezpieczniejsze miejsce w samochodzie to środkowe miejsce na tylnym siedzeniu, wyposażone w 3-punktowy pas bezpieczeństwa lub tzw. mocowanie ISOFIX. 

Bądź jak astronauta!
Pomysł przewożenia małych dzieci w fotelikach montowanych tyłem do kierunku jazdy powstał w Szwecji ponad 50 lat temu. Inspiracją były siedzenia używane podczas misji kosmicznych, zaprojektowane tak, by rozkładać siły na powierzchnię całych pleców astronauty w czasie startu i lądowania. Analogicznie w przypadku kolizji drogowej, w tego rodzaju foteliku, całe plecy dziecka absorbują siłę uderzenia, a dużo bardziej podatna na uszkodzenia szyja jest chroniona.





Choć podróżowanie z dziećmi do najprostszych nie należy, pamiętając o kilku podstawowych zasadach wyjdziemy zwycięsko z każdej eskapady. Odpowiednie przygotowanie przed wyjazdem pozwoli nam ominąć przeszkody i cieszyć się z nawet krótkiej wycieczki.


Bibliografia:
http://www.policja.pl/pol/aktualnosci/112172,Zmiana-przepisow-dotyczacych-przewozenia-dzieci.html
https://fotelik.info/  
http://pediatria.mp.pl